Geldpiet vertelde dat hij was gebeld door Hoofdpiet uit het paleis van de Sint.
Die had de avond daarvóór gezien dat  Sint met diepe rimpels in zijn voorhoofd in zijn stoel zat.
Naast hem op het tafeltje lag een stapel rekeningen die nog betaald moesten worden. De geldkist stond open en daar zaten nog maar een paar euro’s in.      Sint had te veel geld uitgegeven.
De cadeautjes waren dit jaar toch al weer duurder geworden maar Sint had bovendien ook nog een peperdure pepernotenmachine gekocht .
En nu kwam hij dus écht geld tekort!
Pakjespiet schrok.
Wat vervelend voor Sinterklaas en natuurlijk voor Geldpiet, die toch al nooit zo vrolijk keek. Maar de schrik bij Pakjespiet duurde niet lang.
Hij wist altijd snel een oplossing te bedenken als zijn vriend een probleem had.
Hij dacht meteen aan de goede fee uit de film.
Hij wist waar ze woonde en belde haar op.
Hij legde alles aan haar uit en vroeg of zij Sinterklaas kon helpen.
De goede fee zei dat ze direct zou komen. “Die arme lieve Sinterklaas moet geholpen worden,” hoorde hij haar nog net zeggen  voordat ze haar mobieltje uitdrukte.

Ze hadden afgesproken bij de oude dorpskerk en even later kwam de goede fee inderdaad aangevlogen met haar toverstafje al in haar hand.
Ze had tegen de kou over haar mooie jurk gelukkig een warme jas aangetrokken.
Al wandelend in het donker langs de winkels van Heemskerk waren ze aan het praten en denken over de geldzorgen van Sinterklaas.
Bij het bronzen beeld van de ezel in de Deutzstraat bleef de fee plotseling staan.
“Ik heb een idee,” zei ze en vertelde zachtjes aan de pieten wat ze van plan was.
De pieten luisterden ademloos en hadden niet in de gaten hoe twee duistere figuren, verscholen in de portiek van een winkel, aandachtig meeluisterden.
Ze hadden dikke jassen aan met de kraag omhoog en op hun hoofd hadden ze allebei een grote hoed, die diep over hun ogen was getrokken.
De fee en de pieten knikten naar elkaar en zeiden: “Zó gaan we het doen!”

<<vorige | verder>>