Daarop trok de fee haar jas uit en de pieten keken vol bewondering naar haar prachtige roze jurk.

Ze zwaaide drie maal met haar toverstafje over de bronzen ezel en sprak een toverspreuk uit.

Toen legde ze haar jas over de ezel, tikte daar met haar toverstafje tegenaan en tot verbazing  van de pieten klonk er een zacht gebalk.

De fee trok haar jas weer aan en tot nog grotere verbazing van de pieten stond daar nu een echte ezel.
“Kom maar mee, ezeltje,” sprak de fee en begon te lopen.

De ezel, die net zo verbaasd was als de pieten daarnet, volgde, een beetje stijfjes nog, de fee.
Geldpiet en Pakjespiet volgden ook  en een eindje daarachter kwamen de twee duistere figuren uit de portiek tevoorschijn.
Zo wandelden ze naar de Schimmelkroft bij de Waterakkers.

Daar was iedereen natuurlijk al lang naar huis maar de deuren gingen vanzelf open.

Eenmaal binnen, zei de fee tegen de ezel: “Luister goed ezeltje. Je zult het allemaal wel vreemd vinden maar we hebben je hulp nodig.”
Ze vertelde aan de ezel het sprookje van ‘tafeltje dek je, ezeltje strek je’.
In dat sprookje tilt de ezel zijn staart op en laat goudstukken uit zijn achterwerk vallen.
“Nou, ezeltje. Ik wil dat jij dat ook gaat doen.”

De ezel balkte benauwd en vroeg of die harde goudstukken geen pijn zouden doen.

De pieten keken verbaasd op dat de ezel nog kon praten óók.
“Nee hoor,” sprak de fee geruststellend.”Dat is wél zo met de punaise bij ‘ezeltje prik je’ maar dat is weer een heel ander verhaal.”

De ezel keek nog steeds niet erg blij.
“Ik wil Sinterklaas wel helpen hoor, maar wat gebeurt er daarna met mij? Dan word ik zeker weer dat stomme beeld van een ezel die zich stierlijk staat te vervelen.”
“Tja,” zei de fee. “Je moet natuurlijk wel weer terug op je oude plekje. Maar weet je wat? Als beloning voor je hulp zorg ik er voor dat je, ook al ben je dan weer een beeld, alles kunt horen wat de mensen zeggen.. Dan hoef je je niet meer te vervelen. Hoe vind je dat?”

De ezel dacht even na en zei dat hij dat dan nog wel leuk vond.

<<vorige | volgende>>